среда, 29 мая 2013 г.

Հրեշտակը

-Ես ուզում եմ հրեշտակ դառնալ:
-Հիանալի ընտրություն է, դու չես փոշմանի,- վստահեցնում է Էմիլ Զոլան:
Հրեշտակապետները շտապեցնում են մեզ տեղ ազատել մյուս հոգիների համար: Իմ պահապան հրեշտակը տանում է ինձ լեռան վրա մեկ այլ գետնանցումի մուտքի մոտ: Այդտեղից կապույտ լույս է գալիս, ինչպես ներսից լուսավորված ադամանդից:
 Էմիլ Զոլան  հրաժեշտից առաջ  սեղմում է ձեռքս, շնորհավորում  ինձ և թողնում  մեծ, լուսավոր սենյակի մուտքի մոտ: Ես շարժվում եմ առաջ: Թաղանթը փակում է մուտքը: Ես բարձրացնում եմ այն թատերական վարագույրի պես: Մյուս կողմից, սենյակի ուղիղ մեջտեղում ես տեսնում եմ ինչ-որ անպատկառ մի կերպար:
-Բարի գալուստ հրեշտակների մեջ: Ես ձեր հրեշտակ –ուսուցիչն եմ:
-Հրեշտակ –ուսուցի՞չ: Իսկ դա ի՞նչ է:

-Հոգու՝  պահապան հրեշտակ ձևավորվելու գործով զբաղվում է հրեշտակ-ուսուցիչը,- հայտարարում է նա:
Ես տնտղում եմ նրան:
Նա նման է Կաֆկային:Ականջները երկար են և բաձր տեղադրված: Նուշի տեսք ունեցող աչքեր: Աղվեսի եռանկյունի դեմք: Աչքերը տենդային շողում են:
-Իմ անունը Ուելս է:
-Ուե՞լս: Այն Ուելսը:
-Ո՛չ, ո՛չ: Ես Էդմոն Ուելսն եմ, ոչ մի ընդհանրություն  իմ անունը կրող  Հ. Գ. Ուելսի կամ Օրսեն Ուելսի հետ: Դուք, երևի, նրանց մասին մտածեցիք…Սարսափելի բան չկա, ինձ դուր է գալիս իմ ազգանունը: Դուք գիտե՞ք՝ ինչ է նշանակում այն անգլերենով: Ջրհոր: Ուրեմ ինձ նրա տեղը դրեք, ում կարող եք կանչել, ինչքան ուզեք: Եվ քանի որ մենք պետք է ժամանակը միասին անցկացնենք, եկեք դիմենք միյանց <<դու>>-ով:
-Իսկ իմ անունը Պենսոն է, Միշել Պենսոն: Ֆրանսերեն դա նշանակում է սերինոս: Բայց ես ոչ մի ընդհանրություն չունեմ այդ թռչունի հետ:
Նա ամուր խփում է իմ ուսին, բայց ես ոչինչ չեմ զգում:
-Շատ ուրախ եմ, հրեշտա'կ Միշել:
Ինձ համար տարօրինակ է լսել հրեշտակ բառն իմ անունից առաջ, հնչում է ինչպես կրթական աստիճանը:
-Իսկ դուք ո՞վ եք եղել…ը..ը… քաղաքացիական կյանքում,-հարցնում եմ ես:
-Վերջին կյանքո՞ւմ, վերամարմնավորման փուլից դուս գալուց առա՞ջ: Դե քեզ նման , ասենք ես եղել եմ իմ ոլորտի հետազոտող: Բայց ինձ հետաքրքրում էր ոչ թե , ինչ կա <<անվերջ վերևում>>, այլ ինչ կար <<անվերջ ներքևում>>...երկրի տակ:
-Երկրի տա՞կ:
-Այո՛, ի՞նչ կա թաքնված կյանքի մոլորակի մաշկի տակ: Փոքրիկ անտառային մարդուկներ:
Կողք կողքի մենք շարժվում ենք առաջ գետնանցումով, որին, թվում է, վերջ չկա: Հանկարծ ես կանգնում եմ:
Էդմոն Ուելս: Էդմոն Ուելս:
Ես կրկնում եմ այդ անունը մտածմունքների մեջ: Այն ինձ հանդիպել է ինչ-որ մի թերթում: Ես փորձում եմ հիշել: Ահա այն:
-Դուք չէի՞ք անցնում ինցեկտիցիդներ արտադրողների սպանության գործով:
-Տաք է:
Փոքրիկ անտառային մարդուկներ: Ես քորում եմ ճակատս:
-Դուք գործիք էիք հնարել, որի օգնությամբ կարելի է շփվել մրջյունների հետ:
 -Ես այն կոչել էի <<Ռոզեթի քար>>, քանի որ այն թույլ էր տալիս շփվել մոլորակի երկու կատարյալ քաղաքակրթություններին՝ մարդկանց և մրջյուններին, , որոնք միևնույնն է չեն կարողանում հասկանալ և գնահատել միմյանց:
Թվում էր նա կարոտեց իր հայտնագործությանը: Հետո նա շարունակում է:
-Ես կսովորեցնեմ քեզ հրեշտակի <<մասնագիտությունը>>, մի բան, որ դու պետք է անես քո մեթոդներով և ընդունակություններով: Բայց գլխավորը, երբեք չմոռանաս, որ այստեղ գտնվելը արդեն իսկ ինքնին մեծ արտոնություն է:
Նա հոգոց է հանում
-Դու հասկանում ես, որ ամենաքիչը ազատված ես նորից ու նորից ծնվելու անհրաժեշտությունից, դա ամենալավ նվերն է, որը կարող է հուսալ մարդը:
Ես սկսում եմ հասկանալ, որ ազատվել եմ վերամարմնավորման փուլից:
-Եվ ի՞նչ եք սովորեցնելու ինձ , պարո՛ն Ուելս:
Բերնարդ Վերբեր <<Հրեշտակների կայսրությունը>>:
Թարգմանություն ռուսերենից:
Տաթևիկ Աբրահամյան

Комментариев нет:

Отправка комментария