воскресенье, 27 декабря 2020 г.

Անհատական աշխատաժամանակ-28-30.12.2020


28.12.2020
10:00`Առավոտյան ընդհանուր պարապմունք Մարմարյա սրահում
11:00` Տոնական ծիսական նախաճաշ. ամփոփում ենք անցնող տարին
12:00-14:00` Ուսումնական ձմեռ նախագծերի կազմում, առցանց աշխատանք, հարց ու պատասխան սովորողների հետ էլ. փոստով, դասասենյակի մաքրություն

29.12.2020
Աշխատում եմ առցանց
10:00-12:00` մատենավարություն, գնահատման աշխատանքներ, սովորողների ինքնագնահատման նախագծի քննարկում
12:00-14:00` նախագծերի ամփոփում, հունվարյան ճամբարի նախագծերի նախապատրաստական աշխատանքներ, պայմանավորվածություններ

30.12.2020
Աշխատում եմ առցանց
10:00`Մանկավարժական աշխատողների առցանց ժողով
12:00-14:00` աշխատանքի ամփոփիչ հոդվածի վրա

воскресенье, 20 декабря 2020 г.

Հունվարյան ճամբար


Նախատեսում ենք իրականացնել հետևյալ նախագծերը.

Ստեղծագործությունները կընտրվեն սովորողների հետ համատեղ:

Ամսագրային աշխատանք

понедельник, 7 декабря 2020 г.

Եսասեր հսկան


Ամեն օր, դպրոցից տուն դառնալիս, երեխաները մտնում էին Հսկայի այգին խաղալու:

Դա մի մեծ ու գեղեցիկ  այգի էր` փափուկ կանաչ խոտով: Այս ու այն տեղ խոտերի միջից երևում էին աստղանման հիասքանչ ծաղիկներ, կային և 12 ծիրանենիներ, որոնք գարնանը  մարգարտավարդագույն ծաղիկներով էին ծածկվում, իսկ  աշնանը` հարուստ բերք տալիս: Թռչնակները թառում էին ծառերին և երգում այնքան ախորժալուր, որ երեխաները , խաղերը մոռացած, նրանց էին լսում:

-  Որքան ուրախ է այստեղ,- ձայն էին տալիս նրանք միմյանց:

Բայց մի օր  Հսկան տուն վերադարձավ: Նա հյուր էր գնացել իր ընկերոջ` Կոռնուելի Մարդակերի մոտ ու 7 տար այնտեղ մնացել: Ու քանի որ խոսելիքը  սահմանափակ էր եղել, նա 7 տարում ասել էր այն ամենը, ինչ պիտի ասեր, իսկ հետո որոշել էր սեփական ամրոցը վերադառնալ:Երբ նա տեղ հասավ, տեսավ իր այգում խաղացող մանուկներին:

_Ի՞նչ գործ ունեք այստեղ,- գոռաց նա զարհուրելի ձայնով ու երեխաները փախան:

- Իմ այգին իմ սեփականությունն է, -գոչեց Հսկան,- և թող բոլորն իմանան, որ բացի ինձնից ոչ ոքի թույլ չեմ տա այստեղ խաղա:Եվ նա բարձր պարիսպ կանգնեցրեց այգու 4 կողն ու ցուցանակ կախեց.      

воскресенье, 6 декабря 2020 г.

Խոսեի սանդալները


Շատ տարիներ առաջ, անհիշելի ժամանակներում Բրազիլիայի հյուսիսի գյուղերից մեկում ապրում էր յոթնամյա մի տղա Խոսե անունով: Դեռ շատ փոքր հասակում նա կորցրել էր ծնողներին և խնամակալվել ժլատ մորաքրոջ մոտ, որը, շատ փող ունենալով`համարյա ոչինչ չէր ծախսում իր զարմիկի համար:

Խոսեն, որ երբեք չէր իմացել սիրո նշանակությունը, կարծում էր, թե դա կյանքի սովորական ձև է և դրա համար ընդհանրապես չէր անհանգստանում:
Նրանք ապրում էին բավական հարուստ միջավայրում, բայց մորաքույրը տեղական դպրոցի գլխավոր ուսուցչին համոզեց, որ զարմիկի ուսուցման համար գնի միայն մեկ տասներորդ մասը վերցնի, սպառնալով բողոքել պրեֆեկտին, եթե նա չընդունի իր առաջարկը: Գլխավոր ուսուցիչը, համաձայնելուց բացի, ընտրություն չուներ, բայցևայնպես հրահանգեց ուսուցիչներին առիթը բաց չթողնել` վիրավորելու Խոսեին այն հույսով, որ նա իրեն վատ կպահի և տեղիք կտա դպրոցից վտարվելուն:
Խոսեն, որ երբևէ չէր իմացել սիրո նշանակությունը, կարծում էր, թե դա կյանքի սովորական ձև է:

пятница, 4 декабря 2020 г.

Երեք օր Արատեսում կամ աշնանից անցում ձմռան


Նախապատրաստվում ենք:
Ովքեր կազմակերպել են ճամփորդություններ, գիտեն ճամփորդական անհաշիվ կազմակերպչկան աշխատանքների, պայմանավորվածությունների մասին: Ճամփորդությունը սկսվում է ոչ թե քաղաքից դուրս գալու օրը, այլ գոնե մեկ շաբաթ առաջ, երբ հավաքվում է ճամփորդների խումբը, ստեղծվում է նախագիծը: 
Մեր ճամփորդական խումբը սեբաստացի տարատարիք սովորողներից էր կազմված՝ վեցերորդ, յոթերորդ, ութերորդ  դասարանցիներից: ,,Այս անգամ մեր դասարանից մենակ էի, սակայն հաճելի էր և առատ նոր ծանոթացումներով,,-գրում է Մանուկյան Գուրգենը:  Մասնակիցներից շատերը ձեռք բերեցին նոր ընկերներ, նոր ծանոթություններ ստեղծվեցին: Մի խումբ սովորողներ առաջին անգամ էին Արատեսում, վերադարձան նոր տպավորություններով: