Առցանց դասի կազմակերպումը 5-6-րդ դասարաններում

Առցանց դասի կազմակերպումը կատարվում է մի քանի փուլերով:

Առաջին փուլ

Առցանց քննարկվող նյութի՝ հեքիաթի, պատմվածքի, բնագիտական այլ  բովանդակության նյութի ընթերցանության հանձնարարում:

Առցանց քննարկման կարող է դրվել դասերի ընթացքում անցած որևէ ստեղծագործություն՝ վերցված հենց 5-6 –րդ դասարանցիների համար նախատեսված Ընթերցարանից: Բացի այդ՝ սվորողները կարող են առաջարկել իրենց հետաքրքրած տեքստը, կարող  են իրենց հուզող թեման ընտրել, այդ թեմային վերաբերող հետաքրքիր տեքստ կամ տեքստեր քննարկել, հարցադրումներ անել:  Առցանց դասի համար նյութ ընտրելիս   հաշվի ենք առնում կրթահամալիրի ուսումնական տոնացույցը. Օրինակ, եթե աղայանական օրեր են կրթահամալիրում, կարելի է առացանց դաս կազմակերպել Աղայանի հեքիաթներից որևէ մեկի, կամ Աղայանին վերաբերող նյութերի վերաբերյալ:

Ճերմակ օձը /Գրիմ եղբայրներ/

Մեզանից շատ առաջ մի իմաստուն թագավոր է լինում։ Ոչ մի՛ բան չի մնում նրանից ծածուկ, ամենագաղտնի բաների մասին էլ կարծես թե քամին նրան տեղեկություն էր տալիս։ Էս թագավորը մի տարօրինակ սովորություն է ունենում, ամեն ճաշի, երբ սեղանը վեր են քաղում, ծառան մի ծածկած աման է ներս բերում, ու թագավորը ամանը բաց չի անում, մինչև որ ծաոան էլ չի գնում ու ինքը չի մնում մեն-մենակ։
Էսպես քաշում է բավական ժամանակ։ Մի անգամ էլ էս տանող ծառային էնպես մի հետաքրքրություն է տիրում, որ էլ չի կարողանում ինքն իրեն դիմադրի, ամանը առնում է տանում իրեն սենյակը։ Սենյակի դուռն զգույշ դնում է, ամանի խուփը ետ քաշում։ Տեսնում է միջին մի եփած ճերմակ օձ։ Էլ չի կարենում իրեն պահի, մի կտոր կտրում է դնում բերանը։

Գորտը /Գրիմ եղբայրներ/

Ժամանակով մի թագավոր է լինում։ Էս թագավորը մի քանի աղջիկ է ունենում՝ մինը մյուսից գեղեցիկ, բայց ամենից գեղեցիկը լինում է փոքրը. էնքան սիրուն, էնքան շարմաղ, որ էլ չուտես, չխմես, կանգնես ու մտիկ անես։
Թագավորի պալատի կողքին մի անտառ է լինում, անտառում, մի հին լորենու տակ մի ջրհոր։ Էս սիրուն աղջիկը սովորություն է ունենում՝ ամեն օր գնում է էն ոհով տեղը, ջրհորի մոտ խաղ է անում, իր ոսկի գնդակը վերև գցում ու բռնում։ Մի օր էլ խաղալիս շատ բարձր է գցում, չի կարողանում բռնի, ու գնդակն ընկնում է ջրհորը։ Վերևից մտիկ է անում՝ ջրհորը աչքին թվում է անտակ։ Սկսում է աղի-աղի լաց լինել։ Էս լացի ժամանակ հանկարծ մինը ձեն է տալիս.
— Ի՞նչ է պատահել, թագավորի աղջիկ, ինչի՞ համար ես էդպես աղի-աղի լաց լինում։

Անտառի տնակը /Գրիմ եղբայրներ/

Մի խոր անտառի բերանում մի խրճիթ է լինում։ Էն խրճիթում կնկա ու երեք աղջիկների հետ ապրելիս է լինում մի աղքատ փայտահատ։

Մի առավոտ, գործի գնալիս, կնկանն ասում է.— Ա՛յ կնիկ, էսօր բանս մինչև կեսօր չեմ վերջացնիլ. մեր մեծ աղջկա հետ ինձ համար ճաշ կուղարկես անտառը։ Ես էլ հետս մի տոպրակ կորեկ կվերցնեմ, շաղ տալով կերթամ, որ էն նշանովը գա ու ճամփեն չկորցնի։

Ճաշ է դառնում թե չէ՝ մեծ աղջիկը կերակուրն առնում է, ճամփա ընկնում։ Բայց ծտերը, արտույտները, սարեկներն ու դեղձանիկները շաղ տված կորեկն արդեն վեր քաղած են լինում, ու աղջիկը չի կարողանում հոր հետքը գտնի։ Գնում է, գնում, մինչև արևը մեր է մտնում ու մութը վրա է հասնում անտառում։ Ծառերը շրշում են խավարում, բուերը կանչում, կռնչում, ու աղջիկը սկսում է վախենալ։

Սագարած աղջիկը /Գրիմ եղբայրներ/

Լինում է չի լինում մի պառավ, շատ պառավ կին: Էս պառավն իր սագերի հետ ապրելիս է լինում անմարդաբնակ լեռների մեջ՝ մի փոքրիկ տնակում: Բնակատեղն էլ չորս կողմից շրջապատված է լինում անտառով, ու պառավն ամեն օր իր ձեռնափետը վերցնում է, ձեռնափետին հենված տմբտմբալով գնում անտառ:Գնում է սագերի համար խոտ է անում, պտուղ է քաղում, հավաքում է՝ ինչի որ ձեռքը հասնում է ու շալակում է բերում տուն: Տեսնողն ասում է՝ հիմի որտեղ որ է, խեղճ պառավն իր բեռան տակին կճկռի, բայց միշտ էլ հաջողակ տուն է հասցնում: Ճամփին էլ, բան է, եթե մարդ է պատահում, ուրախ-ուրախ բարևում է.
— Բարի օր, ախպեր ջան: Տեսնո՞ւմ ես էսօր եղանակն ինչ լավ է: Հը՞, չլինի՞ թե զարմանում ես, որ պառավ տեղովս էսքան շալակը տանում եմ: Ի՞նչ անենք. ամեն մարդ պետք է իրեն բեռը կրի:
Սակայն մարդիկ չէին ուզում նրան պատահեն: Պատահելիս էլ ճամփաները ծռում էին, հեռվից անց կենում: Իսկ եթե հեր ու որդի միասին կողքովն անց կենալիս էին լինում՝ հերը որդուն կամաց զգուշացնում էր. «Տեսնում ես սրան. սրանից հեռու կաց հա՜. սա կախարդ է...»:
Մի առավոտ էլ էս անտառով մի գեղեցիկ երիտասարդ է լինում անց կենալիս:Արևը վառ ու պայծառ լուսավորում է, թռչունները ծլվլում, երդում են, զով հովը զլզլում է, սլսլում է տերևներում: Ու անցնում է երիտասարդն ուրախ, զվարթ: Ճամփին ինս-ջինս, մարդ չի պատահում: Մին էլ տեսնում է մի պառավ, ծառերի տակին չոքած, մանգաղով խոտ է անում:Գոգնոցը լիքը խոտն ու երկու զամբյուղն էլ կողքին դրած:
- էդ ո՞նց ես էդքանը տանելու, նանի, - հարցնում է երիտասարդը:
- Ուզեմ-չուզեմ՝ պետք է տանեմ, որդի ջան, ի՞նչ անեմ, հարուստներն, իհարկե, կարող են էսպես բան չանեն, բայց գյուղացու համար ասված է.
«Ետ մի՛ նայիլ նոր,
Մե՜ջքդ վաղ է կոր...»:

Ռադիո Գեղարվեստ

Տե՛ս այստեղ:

Կաթնապուր

Հակոբ Պարոնյան

Մայր իմ անուշ ու անգին /Չարենց/

Ա՜խ, ինչ լավ են սարի վրա /Թումանյան/

Սյուզի Մարտիրոսյան

Միքայել Մնացականյան

Մեր բակը՝ կրթական պարտեզ. գարնանային աշխատանքներ

Մեր բակը՝ կրթական պարտեզ

Մեր բակը՝ կրթական պարտեզ ... վարդատունկ

Միսաք Մեծարենց

Երփներանգիկն ու մուկը

Ճանապարհով վազում էր մուկը, թփերի մեջ տեսավ թռչնիկ-երփներանգիկին և սկսեց գանգատվել.

-Չգիտեմ ուր կորչեմ: Ամենուրեք կատուները հետապնդում են ինձ, իսկ մարդիկ թակարդներ են դնում: Չեն թողնում ապրեմ:

-Իմ կյանքն էլ է այդպես,- պատասխանեց երփներանգիկը:-Կատուն տեսնում է, ուտել է ուզում, սկյուռն է տեսնում, ետևիցս է ընկնում:

-Արի՛ միասին ապրենք,- առաջարկեց մուկը:

-Արի՛,- համաձայնվեց երփներանգիկը:

Կուն ֆուի վարպետները

Մի անգամ կուն ֆուի երեք վարպետները վիճեցին, թե ով է իրենցից ավելի հզոր:
Նրանք եկան մեծ քաղաք, կանգնեցին  հրապարակի կենտրոնում  և մարդկանց խնդրեցին լուծել իրենց վեճը:
Առաջինը դուրս եկավ ամենաերիտասարդ  վարպետը:  Նա բարձրահասակ էր և ուժեղ: Ամենօրյա մարզումներից նրա մկանները երկաթի պես ամուր էին:

Մահվանից չես թաքնվի

Բաղդադում ապրում էր մի առևտրական: Մի անգամ նա ծառային ուղարկեց շուկա՝ առևտրի, բայց ծառան  գունատված ու դողալով ներս վազեց ու ասաց.
-Պարո՛ն, շուկայում՝ ամբոխի մեջ, ինձ մի ծեր կին հրեց, ես շրջվեցի և տեսա, որ ինձ հրել է հենց ինքը՝ մահը: Նա նայեց ինձ և սպառնաց: Տե՛ր իմ, ինձ ձի տո՛ւր, ես կգնամ այս քաղաքից, կթաքնվեմ իմ ճակատագրից: Ես կգնամ Սամարա, կթաքնվեմ այնտեղ և մահն ինձ չի գտնի: