Անշուշտ, տեսած կլինեք խոշորացույց` կլոր, կորնթարդ, որի միջով բոլորիրերն իրենց իրական չափերից հարյուր անգամ մեծ են երևում: Եթե նայես պատահական ջրափոսից վերցրած կաթիլին, կտեսնես հազարավորզարմանալի գազանիկներ, որոնք ջրի մեջ առհասարակ նկատելի չեն, թեևկան ու այնտեղ են, իհարկե:
Նայում ես մի այդպիսի կաթիլի, ու
քո առաջ, ոչ ավել, ոչ պակաս, միամբողջ ափսե
էակներ են վխտում, զեռում, թռչկոտում, կծում միմյանցառջևի
կամ ետևի թաթիկը, մերթ այս հանգույցը, մերթ
այն վերջույթը, բայց այդուհանդերձ յուրովի ուրախանում
ու զվարճանում են:
Լինում է, չի լինում մի ծերուկ
է լինում, որին բոլորը կոչում են Հոգսեն
Զննող: Նրա անունն էր, ինչ արած:
Նա իր հոգսն էհամարում զննել ամեն ինչ`
դրանցից դուրս կորզելով այն ամենը, ինչ հնարավոր
է: Իսկ եթե չէր հաջողվում դրան հասնելսովորական
ճանապարհով, դիմում էր կախարդության:
Նա, ուրեմն, մի անգամ նստել ու խոշորացույցով զննում էր հենց ճահճից վերցրած ջրի մի կաթիլ: Աստված իմ Աստված, ո՜նցէին այդ գազանիկներն այդտեղ վխտում ու եռուզեռում: Հազարավո՜ր, հազարավո՜ր, ու բոլորն էլ ոստոստում էին, վազվզում,կծոտում, խփշտում ու խժռում մեկմեկու:
