Ժամանակով մի մեծահարուստ մարդ է լինում: Այդ հարուստը որոշում է մի մեծ շենք կառուցել: Բազմաթիվ վարպետ ու բանվոր է վարձում ձեռնարկի համար։ Ւնքը՝ առավոտ վաղ, աշխատավորներից առաջ, կանգնում
է
ոտքի՝
հսկելու
համար
աշխատանքը
և
երեկոյան,
բանթողրց
հետո
միայն, գնամ
է
հանգստանալու:
Վարպետ ու բանվոր, չյուրքանչյուրն իր մասում, բանում է բարեխիղճ, և օրեցօր բարձրանամ է շենքը։ Բայց հարուստ մարդուն թվամ է թե գործը շատ թույլ է առաջ գնում, շենքը դանդաղ է բարձրանում։ Նա այնպես է զգում, որպես թե օրը շատ կարճ է, սովորական օրերից շատ կարճ- հազիվ լուսացած՝ կեսօր
է
դառնում,
բանվորների
ճաշվա
հասագստաժամը,
և
հանկարծ
եկեղեցու
երեկոյի
զանգերը
հնչում
են,
արևը շտապ
մայրամուտ է
գլորվամ։









