Հունվարյան ճամբարը սկսեցինք մեր փոքրիկ, բայց շատ հետաքրքիր խմբով: Սկզբում քննարկեցինք և ամբողջացրինք մեր անելիքները, հնարավորություն ունեցա լսելու յուրաքանչյուր սովորողի՝ իր առաջարկներով, և յուրաքանչյուր սովորող հնարավորություն ունեցավ արտահայտվել, առաջարկներ անել:
Հիմնական նախագիծը, որ իրականացնում ենք , թատրոնն է: Ովքեր երբևէ թատերական բեմադրություն են կազմակերպել կամ իրականացրել, գիտեն, որ դա հեշտ աշխատանք չէ, անհրաժեշտ է համառություն, նպատակասլացություն և շատ աշխատանք, որպեսզի կեսից չհիասթափվես, կիսատ չթողնես: Այսպես մեր աշխատանքն ավելի բարդացավ, երբ որոշեցինք ոչ թե որևէ ստեղծագործություն բեմադրել, այլ ինքնուրույն սցենար հորինել: Սցենարի հորինման բարդ աշխատանքներն իր վրա վերցրեց Հայկ Աղլամազյանը: Շաբաթվա գլխավոր ձեռքբերումն արդեն ամբողջական սցենարն է: Երբ սցենարային հիմնական ուղղությունը պարզ էր, յուրաքանչյուր սովորող իր ներդրումն ունեցավ՝ իր կերպարը լրացնելու-ամբողջացնելու աշխատանքում: Ինչևէ, արդեն պատրաստ ենք ավելի լուրջ փորձերի:
Խոհանոցային գործունեությունը սովորողների սիրելի աշխատանքային ձևն է: Եվ պետք է ասեմ, որ ինքս էլ ոսկե ձեռքեր ունեցող խոհարար չլինելով հանդերձ հետաքրքիր բացահայտումներ եմ անում: Քանի որ այս ամիս նաև ազգագրության ստուգատեսն է, որոշեցինք պատրաստել սպաս կամ թանապուր: Նախ հետաքրքիր ուտեստ է, հետո՝ հեշտ բաղադրիչներ ունի, մատչելի է : Իհարկե, կա նաև դժվարություն, եթե անգամ մի փոքր սխալվես հաշվարկներում, ժամանակին բաղադրիչները չխառնես , ամբողջությամբ կփչանա, չի ստացվի :
Նախ սովորողների հետ համացանից գտանք բաղադրատոմսեր, ուսումնասիրեցինք: Հետո սովորողները տատիկներից, մայրիկներից հարցումներ արեցին, լրացրեցին համացանցից գտածը:
Այնուհետև միասին կազմեցինք գնումների ցուցակը, մի խումբը գնաց խանութ գնումներն անելու, մյուսները մնացին, որպեսզի անհրաժեշտ կաթսաներն ու թասերը պատրաստեն:
Ի վերջո սկսեցինք պատրաստումը՝ ըստ նշված բաղադրատոմսերի:
Ձմեռային ուսումնահետազոտական ճամբարի ամենագրավիչ բաղադրիչը չմուշկներով սահքն է: Հաճախ բազմաթիվ սովորողներ հենց ճամբարի ընթացքում առաջին անգամ են սահում, առաջին անգամ զգում սառույցի վրա կանգնելու, զգուշությամբ հավասարակշռությունը պահելու, առաջ ընթանալու, մի կարևոր բան հաղաթահարելու հմայքը, վայելքը:
Այսպես, այս տարի նույնպես որոշեցինք այցելել չմշկասահքի: Մինչ այցելությունը սովորողների հետ նախապատրաստական աշխատանք կատարեցինք ՝ փորձելով ուսումնասիրել, հասկանալ, թե ինչպես պետք է այցելուն իրեն պահի սառույցի վրա ՝ տրավմաներից խուսափելու համար: Բնականաբար հայերենով նյութեր չկային, քանի որ բոլորս էլ գիտենք, որ ձմեռային մարզաձևերի այս ուղղությունը Հայստանում այդքան էլ զարգացած չէ: Դրա փոխարեն բազմաթիվ նյութեր գտանք ռուսերեն լեզվով, կարդացինք, քննարկեցինք և որոշեցինք թարգմանել:
Նման ճամփորդություններում ամենակարևորը փոխօգնությունն է: Ոմանք շատ լավ են վարում, ոմանք առաջին անգամ են կանգնում չմուշկների վրա: Սահել իմացողների խումբը հաճույքով իր վրա է վերցնում մյուսներին սովորեցնելու պարտավորությունը, հաճելի է նաև հետևելը՝ ինչպես է ընթանում այդ գործընթացը: Եվ վերջում, ինչպես կարդում եմ սովորողների պատումներում, ստացվում է, ինչ-որ բան լավ է ընթացել.
,,Քանի որ ես գիտեի քշել և լավ քշում էի, ես սովորեցնում էին քշել իմ ընկերուհիների և մնացածին,որոնք չգիտեին քշել չմուշկ:Երկար տանջանքներից հետո վերջապես ինչ- որ մեկը սովորեց քշել:Դա Վիկան էր:Ես շատ էի ուրախացել,որոհետև իմ տանջանքները իզուր չէին,,- պատմում է Ինեսա Պողոսյանը: